a moze zostawiac ich wszystkich. Wyprowadzic sie,zaczac zyc po swojemu od nowa. Wtedy napewno by bylo wszystko ok. Nie cierpialabym. Albo poprostu wrocic do Polski?

Po pierwsze

Jestem za słaba.

Musisz zerwać z takim sposobem myślenia. To trudne ale konieczne. takie myśli - negatywne afirmacje - są jak zatrute strzały...



Po drugie

Rodzina masakryczna-ciągle kłótnie alkohol

Musisz zmienić choć na chwilę środowisko. Wyjedź gdzieś na jakiś czas (nie  musisz na zawsze). Oderwij się od kłopotów, nie tylko fizycznie ale przede wszystkim mentalnie - nie myśl o tym. Wypocznij i nabierz nowych sił.



Po trzecie

Mój własny chłopak powiedział że daje mi tydzień czasu. Jak się nie zmienię to zerwie ze mna.

(...)

mój chłopak nawet nie przytulił mnie

Wybacz że to piszę ale wydaje mi się że on nie jest godzien twej miłości... Kochająca osoba nie rzuca ultimatum grożąc rozstaniem tylko stara się pomóc nawet przez takie "prozaiczne" działanie jakim jest przytulenie czy dobre słowo nie mówiąc już o "czynnym uczestnictwie" w twojej walce...



Po czwarte

Zastanów się głeboko nad wszystkim co tutaj napisałem. Nie bierz moich słów za pewnik. Nie jestem żadnym specjalistą - po prostu piszę co czuję...

Zastanów też się nad tym co napisała Grażyna...



Pozdrawiam i życzę szczęścia...

Z tym patrzeniem w punkt i nic nie mówieniem to zależy czy wtedy jesteś świadoma swej obecności czy też myśli przelatują cały świat a ty razem z nimi podróżujesz

Moim zdaniem nasze cierpienie wywodzi się z oporu, który pojawia się na wszystko czego nie akceptujemy w nas samych lub w naszym otoczeniu. Ja ostatnio przeżyłam trudne doświadczenie, śmierć mojego syna. To doświadczenie uświadomiło mi, że tak naprawdę cierpię nie dlatego, że mój syn umarł, ponieważ nie czuję aby mu się działo coś złego. Moje cierpienie wynika z tego, że zabrał ze sobą to czego ja nie potrafię jeszcze dać sobie samej. Był chłopcem bardzo poważnie niepełnosprawnym od urodzenia. Ale miał w sobie tyle miłości do wszystkich ludzi, że potrafił rozpuścić wszystko co zamrażało moje serce. Przez 12 lat swojego życia potrafił wydobyć ze mnie niezgłębione pogłady siły i samozaparcia. To właśnie mój syn swoją miłością pokazał mi jak wygląda życie, gdy pozwalamy sobie być miłością. On zmarł, ale zostawił po sobie zasiane ziarno w moim sercu, które jest już teraz wspaniałą rośliną. Rośliną miłości jest moja strona w internecie, na którą wszystkich serdecznie zapraszam. To dzięki tej pięknej duszyczce postanowiłam otworzyć się na miłość i dzielic się z miłością z innymi. Dziękuję Ci Boże za błogosławieństwo jakim mnie obdarzyłeś. Serdecznie pozdrawiam wszystkich forumowiczów, Lonia.

Nie dzieliłabym akceptacji na zewnętrzną i wewnętrzną. A co do uczuć, to się zgadzam, że najważniejsze jest zakceptowanie tego co czujemy. Moim zdaniem od tego rozpoczyna się droga do siebie samego. Serdecznie pozdrawiam, Lonia.

Dla mnie akceptacja to jest świadoma zgoda na to co się dzieje w nas i wokół nas. Dlatego nie zalicza się do tego taki podział, jaki zaproponowałeś. Ten podział ja postrzegam wtedy, gdy nieświadomie się oszukujemy. A jeżeli robimy to świadomie to mamy poważny problem. Akceptacja siebie to zgoda na to, aby pozwolić sobie poczuć wszystko, bez względu na to czy boli, czy nie. Nie lubimy jak nas boli. Ale dopiero po dotarciu do przyczyny bólu możemy go uwolnić. A to wymaga szczerości wobec samego siebie i swoich odczuć. Nie ma tam miejsca na tłumienie. To tłumienie właśnie powoduje ból. Serdecznie pozdrawiam, Lonia.

Nie wiem co mam ci odpowiedzieć. Nie mam takich doświadczeń, jeżeli chodzi o oświecenie. Serdecznie pozdrawiam, Lonia.