Miałem 8 lat, moj brat  E. miał cztery. Mieszkaliśmy wtedy w domku jednorodzinnym w Łodzi. Był sobotni ranek, padał deszcz. Mama była w pracy. Mieliśmy posprzątać mieszkanie i wyrzucić śmieci. Zaraz zaczynał się ulubiony film w teleranku (nie pamiętam tytułu, o takim małym chińskim karatece). Wyszedłem w stronę furtki z workiem ze śmieciami. Zanim doszedłem E. otworzył drzwi żeby powiedzieć mi że film już się zaczyna. Przy okazji wypuscił psa, ktory zawsze strasznie ujadał gdy się wychodziło. Ogromnie się zezłościłem. Podniosłem z ziemii pierwszy lepszy patyk który tam leżał i rzuciłem w jego stronę. E. złapał się za prawe oko. Mama miała wrócić za kilka godzin. Prawe oko E. zalewało się gęstym, bezbarwnym śluzem. Oka nie dało się uratować.

hmmm nawet wpisuję sie pod własnym postem w którym opisałam strate synka. Los nie spi los dalej doswiadcza. Byliscie ze mna miesiac temu kiedy pochowałam ukochana babcię. To z czym teraz sie zmierzam juz przerasta moje siły. Ta ukochana przez dziadków wnuczka której zawierzyli i przepisali wszystko dzisiaj starego niepotrzebnego w ich mniemaniu dziadka chce oddac do domu starców. Jedzenie nie przechodzi mi gardłem na sama mysl.

Czy stary człowiek może byc wyrzucony jak zuzyty mebel? Nie zasłuzył sobie na taki los.

Zrobie wszystko żeby do konca jego dni zabrac go do siebie!!!!!!!!  czy dam radę i tym razem znów sama przeciw wszystkim?

Dziadek ma 92 lata jest sprawny, sam koło siebie robi w miare mozliwości, nawet gotuje.



Ile jeszcze dostanę na ten swój krzyz do udźwigniecia? 

Boże dopomóż.........