Z tego powodu, ze nauka Buddy jest tak bogata, przedstawienie tylko tego, czym jest, nie wystarczy. Dopiero przygladajac sie temu, czym rózni sie ona od innych swiatopogladów, bedziemy w stanie dostrzec jej prawdziwe mistrzostwo. Dlatego dobrze jest od tego zaczac.

Zawsze, kiedy próbowano ujac pelnie madrosci Buddy w ramy jakiegos systemu, ten okazywal sie zbyt maly. Na przyklad, czesto sadzi sie, ze buddyzm jest filozofia. Pod pewnym wzgledem jest to prawda, gdyz jest on calkowicie logiczny. Duchowa przejrzystosc jest naturalnym skutkiem buddyjskiego rozwoju. Dlaczego nie mozna wiec nazwac Nauki filozofia, mimo ze sprawia ona, iz w pelni rozkwitaja wszystkie wlasciwosci umyslu, w tym równiez zdolnosci logicznego myslenia?

Dzieje sie tak, poniewaz dzieki niej zmieniamy sie. Z filozofia pracuje sie na zewnetrznym poziomie pojec i wyobrazen, potem jednak odstawia sie ksiazki z powrotem na pólke. W przeciwienstwie do tego nauka Buddy pracuje z nami jako caloscia. Sprawia, iz zachodza w nas trwale zmiany, gdyz daje nam klucz do tego, co kazdego dnia dzieje sie w naszym wnetrzu i wszedzie dookola. Jesli ja zastosujemy, budzi sie w nas glebokie zaufanie i stopniowo zaczynamy sie naprawde rozwijac.

Niektórzy zwracaja uwage przede wszystkim na ten aspekt Nauki i dlatego twierdza, ze jest ona psychologia. Co mozna na ten temat powiedziec? Cel psychologii jest jasny: wszystkie jej szkoly pragna, by codzienne zycie ludzi stalo sie lepsze. Zmierzaja ku temu, by kazdy jego czlonek byl dla spoleczenstwa pozyteczny i by wszyscy sprawiali sobie i innym jak najmniej trudnosci w czasie owych siedemdziesieciu czy osiemdziesieciu lat zycia.

Buddyzm wkracza dopiero wówczas, gdy ludzie osiagna juz pewna wewnetrzna stabilnosc i widza przestrzen jako bogactwo, a nie jako oddzielenie. Dzieli sie wówczas swa odwaga, miloscia i wgladem, sprawiajac tym samym, iz nieprzerwanie uwalnia sie cale bogactwo umyslu. Kiedy przezywajacy, to, co jest przezywane, i sam proces przezywania przestana byc doswiadczane jako rózne od siebie, nadejdzie najpierw wyzwolenie, a potem oswiecenie. Dzieki ponadczasowemu doswiadczeniu jednosci przedmiotu, podmiotu i dzialania same z siebie pojawiaja sie wszystkie doskonale wlasciwosci umyslu.

Mimo to, ze zarówno psychologia, jak tez Nauka zmieniaja nas, ta pierwsza prowadzi w rzeczywistosci do punktu, w którym buddyzm sie rozpoczyna. Jego celem jest zawsze pelne oswiecenie - stan calkowitej jednosci. Niektórzy sadza wreszcie, ze buddyzm jest religia, ale zasadnicza róznica staje sie wyraznie widoczna juz wtedy, gdy przyjrzymy sie samemu slowu "religia". W rzeczywistosci "re" oznacza po lacinie "znowu", a "ligare" - "zjednoczyc". Religia powinna wiec doprowadzic nas ponownie do czegos doskonalego. W buddyzmie jednak nie ma niczego, z czym mozna by sie powtórnie polaczyc, nie ma raju, z którego kiedys zostalismy wyrzuceni. Takiemu stanowi i tak trudno byloby zaufac: z jednej strony znaczyloby to, ze nie jest on doskonaly, z drugiej zas moglibysmy ponownie go utracic.

Budda nie obraza jednak zdrowego rozsadku ani dogmatami, ani historiami o brzemiennych dziewicach. Wszystko, o czym mówi, jest logiczne i mozna tego równiez doswiadczyc.

Czego wiec naucza Budda? Mówi on, ze istnieje lezaca u podstaw wszystkiego Prawda, która nigdy nie zostala stworzona. Jest ona nieoddzielna od przestrzeni, ponadczasowa i wszechprzenikajaca. W okreslonych warunkach moze doswiadczac sama siebie dzieki swej wlasnej mocy. Ten ponadczasowy stan, istniejacy zawsze i wszedzie, zwany jest dharmakaja, poziomem prawdy. Powstaje tylko pytanie, kiedy sie go rozpozna.

Fragment ksiazki "Jakimi rzeczy sa" [przelozyl Wojtek Tracewski, Wydawnictwo 108, Gdansk

to fragment super ksiazki, nie jestem buddysta... ale chetnie dowiem sie czegos wiecej o buddyzmie Nikita, wiec co z z Bogiem i codziennym zyciem?????

Wielkością buddyzmu jest jego zwyczajność, jego prostota i nieporównywalność! Buddyzm to filozofia, to sposób na życie, to także koszyk do którego mozna włożyć wszystko, ale jeśli nic do niego nie włożysz - koszyk nadal pozostanie koszykiem.



Teraz gdy zdefiniowałem buddyzm dochodzę do wniosku, że zaprzeczyłem sam sobie, bo buddyzm nie jest filozofią, nie jest celem życia, ani sposobem na nie... więc czym jest?



Teraz gdy nie ma buddyzmu, buddyzm może być dla nas tym czym jest w istocie:)

Wiesz Macsim, z tą wolnością to tak nie całkiem jest jak myślisz. Nie do końca masz wpływ na to co cię w życiu spotyka. Chcesz czy nie chcesz podlegasz prawu karmy, obojętnie jak to nazwiesz. Katolicyzm, buddyzm, judaizm. To i tak nie ma znaczenia. To jakby różne drzwi do jednego pokoju. Znacznie ważniejsze jest czy żyjesz właściwie. Raczej nie to co robisz, a dlaczego to robisz. Znam kliku wspaniałych ludzi, którzy działają jak bodhisattwowie nie mając pojęcia o buddyzmie oraz wielu "buddystów", na których żal patrzeć. Lepiej nie mówić: jestem katolikiem, jestem buddystą. To puste słowa. Liczy się działanie. Eeeech, idę oglądać Matrixa! Co tam Buddyzm! :-)))))

Nikita:

Masz racje, buddyzm jest niczym, ot kawałek pustki:)

http://www.benchen.org.pl/

Czym jest Buddyzm? Spytajcie Chucka Norrisa, on wie wszystko!     

"Choć stwierdzam, ze moja [glow=red:a93d72dd5a]religia [/glow:a93d72dd5a]bardzo pomaga człowiekowi obudzic w sobie miłość i współczucie, to jestem przekonany,że może rozwijać je każdy, czy to zwiazany z jakąś religią czy nie. Wierzę również, że wszystkie [glow=red:a93d72dd5a]religie[/glow:a93d72dd5a] dążą do tego samego celu: rozwijania dobra i niesienia szczęścia wszystkim ludziom. Choć środki mogą wydawaćsię różne, cele są jednak te same. Ponieważ nauka wywiera coraz większy wpływ na nasze życie, [glow=red:a93d72dd5a]religia[/glow:a93d72dd5a] i duchowość mają do odegrania większą rolę w przypominaniu nam o naszej ludzkiej naturze. Nauka i [glow=red:a93d72dd5a]religia[/glow:a93d72dd5a] nie są ze soba sprzeczne i poznawanie jednej pomaga wejrzeć w drugą. I nauka, i nauki buddy mówią nam o fundamentalnej jedności wszystkich zjawisk"



"Wolnosć na wygnaniu" - autobiografia j.Ś. Dalajlamy Tybetu. Wydawnictwo ATLANTIS, Warszawa 1993.

"Choć stwierdzam, ze moja religia bardzo pomaga człowiekowi obudzic w sobie miłość i współczucie, to jestem przekonany,że może rozwijać je każdy, czy to zwiazany z jakąś religią czy nie. Wierzę również, że wszystkie religie dążą do tego samego celu: rozwijania dobra i niesienia szczęścia wszystkim ludziom. Choć środki mogą wydawaćsię różne, cele są jednak te same. Ponieważ nauka wywiera coraz większy wpływ na nasze życie, religia i duchowość mają do odegrania większą rolę w przypominaniu nam o naszej ludzkiej naturze. Nauka i religia nie są ze soba sprzeczne i poznawanie jednej pomaga wejrzeć w drugą. I nauka, i nauki buddy mówią nam o fundamentalnej jedności wszystkich zjawisk"



"Wolnosć na wygnaniu" - autobiografia j.Ś. Dalajlamy Tybetu. Wydawnictwo ATLANTIS, Warszawa 1993.

Wszystko ładnie i pieknie, ale Macadamio Dalajlama jest wyznawcą buddyzmu tybetańskiego, który zwany jest też, choć niesłusznie lamaizmem. Jest to szczególna postać buddyzmu i to niejednolita.

Zwróć uwagę ze w ostatnim zdaniu jednak mówi o NAUKACH Buddy. O ile więc buddyzm w rozumieniu szerszym jest "tym czym jest" to jedynie niektóre jego odłamy mogą być klasyfikowane jako religia .

Buddyzm tybetański, określany też błędnie jako lamaizm - jedna z odmian buddyzmu, która rozwinęła się na terenie Tybetu. Jest najsilniej zakorzeniona w tradycji Wadżrajany (diamentowego wozu). Stąd dzisiaj często te dwa pojęcia się utożsamia, niesłusznie, gdyż istnieją szkoły buddyzmu japońskiego (szingon) także należące do Wadżrajany. W ramach buddyzmu tybetańskiego wyróżnia się cztery główne szkoły:



    * Ningma (Ningmapa, Stara Szkoła)

    * Kagyu (Kagyupa, Karma Kagyu) - na czele stoi Karmapa. Obecnie istnieje dwóch konkurencyjnych Karmapów, przez co szkoła przeżywa napięcia wewnętrzne.

    * Sakja (Sakjapa)

    * Gelug (Gelugpa) - na jej czele stoi Dalajlama



Piąta szkoła:



    * Bon - tradycja o korzeniach przedbuddyjskich, formalnie nie mająca rodowodu w Wadżrajanie (ani w ogóle w tradycjach zapoczątkowanych przez Buddę Siakjamuniego), ale dziś uznawana za jedną z tradycji buddyzmu tybetańskiego.



Buddyzm tybetański ma swoistą specyfikę wśród rozmaitych odłamów buddyzmu. Jako jedyny w szczególności używa młynków modlitewnych.

buddyzm nie jest żadną religią. No, chyba, że ktoś go tą religią uczyni .

Dokładnie...

Tylko my - ludzie mamy taki dziwny nawyk nazywania, klasyfikowania i przypiania etykietek wszystkiemu wokoło...

Do buddyzmu nie da przypiąć żadnej etykietki bo żadna nie pasuje. Buddyzm jest po prostu buddyzmem.



Nazwa powstała tylko po to by wiedzieć o czym rozmawiamy... Jednak wszelka klasyfikacja jest niedopuszczalna bo go ogranicza. Buddyzm nie mieści się do żadnej szuflady... Aby go zaszufladkowac trzeba by go "przyciąć" ale wtedy to już nie badzie buddyzm!...

Pozostaje mi tylko zgodzić sie tobą... :grin:

a jak to zrobic by sie przebudzic?